Storythai

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ไปสู่อวกาศที่ไกลแสนไกล

.

.

เด็กผู้หญิงคนหนึ่งลืมตามาดูโลกอันว่างเปล่านี้เป็นครั้งแรก

เธอร้องให้คร่ำครวญ กับความว่างเปล่าแห่งโลกใบนี้

แต่เธอไม่อาจรู้ได้ว่า มีหน้าที่ ที่สำคัญรอคอยเธออยู่ข้างหน้า

.

.

เมื่อครั้งยังเป็นเด็ก เธอได้เกิดอุบัติเหตุ ขึ้น เลือดของเธอไหลรินออกมาจากร่างกาย

แต่ทำใมถึงไม่เหมือนคนอื่นนะ

เลือดของคนอื่น มีความแข๊งแรงดุดัน ดูมุ่งร้าย

แต่เลือดของเธอกลับ อ่อนโยน อย่างน่าประหลาด

.

.

เธอคือ1 ใน เด็กจำนวนหลายคนที่ได้ถูกคัดสรร เพื่อที่จะมาแต่งเติมความว่างเปล่า

ให้กับโลกใบนี้

.

.

เมื่อเวลาเดินทางผ่านไปยาวนานขึ้น

จากเด็กหญิงเธอได้กลายเป็นผู้หญิงอย่างเต็มตัว

.

ใครบางคน ได้มอบหมายหน้าที่ให้กับเด็กแต่ละคนด้วยประสบการณ์ ของแต่ละคนที่ได้ถูกเพาะเลี้ยง

.

.

เมล็ดแห่งความแข๊งแกร่ง ให้ถูกเพาะเลี้ยงให้กับเด็กผู้ชายคนหนึ่ง

เขาได้รับหน้าที่ให้สร้างสิ่งก่อสร้าง สร้างตึกสร้าง ป่าไม้ เพื่อเพิ่มความแข๊งแกร่งให้กับผืนดิน และ เพิ่มความแข๊งแกร่งให้กับ บ้านเมือง

.

เด็กผู้หญิงอีกคนได้ถูกเพาะเลี้ยงด้วยเมล็ดพันธุ์ แห่งความอ่อนโยน

เธอได้สร้าง สัตว์ป่าจำนวนมากมาย แต่ในความอ่อนโยนเหล่านั้นแฝงไปด้วยความเกรี้ยวกราด เช่นกัน เธอจึง

สร้าง สัตว์ดุร้าย มีพิษ มากมาย เพื่อแสดงถึงความเหนื่อยล้าของเธอที่มีต่อโลกใบนี้

.

.

เด็กผู้หญิงคนเดิม

ถูกเพาะเลี้ยงด้วยเมล็ดพันธุ์แห่งศิลปะ

หน้าที่ของเธอคือ ระบายผืนฟ้าอันกว้างใหญ่ 

เธอจึงเลือกใช้สีฟ้า แสดงออก ถึง ความโล่ง โปร่งสบาย

แต่ในยามที่ดวงอาทิตย์ หลับใหล สิ่งที่เธอวาดไว้ ได้เลือนหายไปกับความมืดมิดของรัตติกาล

.

.

เธอร้องให้ เสียใจ ที่ศิลปะ ที่เธอทำไว้ไม่อาจมีพลังเพียงพอจะต่อสู้กลับความมืดมิด

เธอร้องให้ อยู่บนก้อนเมฆ ที่ไม่มีตัวตน ในสายตาของคนอื่น

.

.

หยดน้ำตาของเธอ เป็นเฉกเช่นเดียวกับเลือดของเธอ

แตกต่างจากคนอื่น

หยดน้ำตาที่แสดงถึงความอ่อนแอ สำหรับคนอื่น

แต่สำหรับเธอ มันมีพลังมากมายมหาศาล ยิ่งนัก

มีพลังรุนแรงยิ่งกว่า ที่แสงอาทิตย์จะมาบดบัง ความแข๊งแกร่งนี้ได้

หยดน้ำตา ของเธอหยดลงบน ผืนผ้าใบ ที่เรียกว่า แผ่นฟ้า

แต่ละหยดๆ

.

.

จนกลายเป็น "ดวงดาว"

.

.

เธอรู้สึกตัว มองดู สิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไป

.

.

"เธอยิ้ม"

.

.

แต่ มันเหมือนจะขาดอะไรไปสักอย่าง

มันเหมือน เธอยังต้องการบางสิ่ง ถ้าตอนกลางวัน

มีดวงอาทิตย์ ที่คอยส่องแสงสว่างให้ทั้งโลกได้รับรู้ถึงการมีตันตนของมัน

เธอก็ต้องการบางอย่าง ที่จะส่องสว่างให้ทั้งโลกได้เห็นถึงการมีอยู่ ของความเศร้าเสียใจของเธอ เช่นกัน

.

.

แต่ การที่จะต้องได้มาซึ่งพลังอันยิ่งใหญ่ขนาดนั้น

ต้องแลกด้วยอะไรบางอย่าง อย่างแน่นอนถ้า ดวงอาทิตย์ แสดงถึงความดุดัน ที่มีต่อโลกใบนี้

เธอก็ต้องการบางอย่างที่แสดงถึงความอ่อนโยนที่เธอมีต่อโลกใบนี้เช่นกัน

.

.

ใช่แล้ว เลือดของเธอนี่เอง

ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วทำใมเลือดของเธอ ถึงไม่ได้ดู ดุดัน เฉกเช่นคนอื่น

ไม่ได้ดุดันร้อนแรง เฉกเช่นดวงอาทิตย์

.

.

เธอกรีดแขนของเธอเอง เลือดของเธอหลั่งใหล

หลอมรวมไปกับร่างกายของเธอ

.

กลายเป็น

.

"พระจันทร์"

นี่คือสาเหตุที่พระจันทร์ ดูอ่อนโยนกว่าดวงอาทิตย์ เพราะเด็กผู้หญิงคนนั้น ทุ่มเทร่างกายลงไปกับมันใช้น้ำตาระบายผืนฟ้า

ใช้หยดเลือด เติมแต่งความว่างเปล่า

เราจึงรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่ได้แหงนหน้ามองขึ้นไปบนฟ้าในยามที่ พระจันทร์ ส่องสว่าง ท่ามกลางหยดน้ำตาของเธอ

.

.

เป็นสัญลักษณ์ของความอ่อนโยน ไม่ใช่ความอ่อนแอ อย่างที่ใครๆคิดกัน